In april 1996 starten Boris Krielen en Marc Cornelissen hun poging om vanuit hun basiskamp in Resolute Bay, in het uiterste noorden van Canada, de Magnetische Noordpool te bereiken. Tijdens de 650 kilometer lange expeditie over de bevroren zeestraten van de Canadese archipel willen zij gebruik maken van speciaal ontwikkelde mountainbikes.

Nauwelijks vijf dagen onderweg, haakt Boris Krielen af. Na meer dan een jaar intensieve voorbereiding blijkt hij niet langer gemotiveerd de expeditie voort te zetten. Het duo wordt door een vliegtuig van het ijs gehaald en teruggevlogen naar het basiskamp. Daar neemt Marc de beslissing de expeditie solo voort te zetten. Vergezeld door een waakhond, betreedt hij opnieuw het ijs. Tijdens zijn solo-expeditie verliest hij geregeld radiocontact met het basiskamp. Onbedoeld raakt hij in een diep isolement en staat hij helemaal alleen voor de beslissingen die hij moet nemen.

Zeventien dagen na vertrek geeft ook Marc op. Behalve het weerbarstige pakijs zijn het vooral zijn angsten en onzekerheden die onneembare barrières voor hem opwerpen.

Gedurende de expeditie heeft hij een videodagboek bijgehouden waarin hij onbelemmerd verslag doet van zijn belevingen. Deze expeditie illustreert als geen andere de beperkingen van solisme en een dominerende aandacht voor de uitsluitend operationele aspecten van een expeditie.

Interessant is de vraag waar het feitelijk is misgegaan. In de voorbereidingen zijn er duidelijk een aantal steken gevallen. Wat heeft Marc ervan geleerd en hoe heeft hij dat kunnen toepassen bij zijn succesvolle rentree in het poolgebied een jaar later?